W latach 1638–1644 z fundacji Mikołaja Tarnowieckiego, jednego z dworzan Opalińskich, wznosił we Wschowie kościół bernardynów. Niedługo potem zrealizował na cmentarzu luterańskim we Wschowie grobowiec rodziny Lamprechtów. W roku 1635 rozpoczął budowę kościoła karmelitów bosych w Poznaniu, ukończoną już przez jego syna. W przypadku karmelickiej świątyni odpowiadał za zrealizowanie planu dostarczonego przez zakonników, ale projekt najwyższej XVII-wiecznej fasady w ówczesnej Rzeczypospolitej był jego dziełem. Około 1650 na zlecenie karmelitów trzewiczkowych wybudował wieżę przy poznańskim kościele Bożego Ciała. W 1653 pracował natomiast dla Wojciecha Gajewskiego i jego żony Apolinary z Opalińskich nad kościołem w Czaczu. W 1658 na stałe przeniósł się do Poznania, którego obywatelstwo wówczas przyjął. W tym okresie rozpoczął prace nad prezbiterium poznańskiego kościoła bernardynów, które zdążył zrealizować przed swoją śmiercią. W 1659 rozpoczął prace nad kaplicą dla Jana Dylla w nieistniejącej już kolegiacie farnej – tego zlecenia już nie ukończył ze względu na konflikt ze zleceniodawcą. Rozpoczął też prace nad budową dawnego kościoła franciszkanów reformatów św. Kazimierza w Poznaniu (od 1663 roku).