Największą rzeką rezerwatu jest Berezyna, która przecina jego zachodnie obrzeża w kierunku południkowym na długości prawie 100 km. Średnie nachylenie rzeki wynosi 0,11‰ wahając się w granicach 0,05-0,47‰, co wraz z szerokim rozmieszczeniem luźnych osadów aluwialnych przyczynia się do rozwoju erozji bocznej (meandrowej) oraz powstawania starorzeczy. Parametry morfometryczne dopływów Berezyny płynących w obrębie rezerwatu są pod wieloma względami podobne: duże wododziały, płytkie głębokości (0,3-1,0 m) i niewielkie spadki (0,2-0,8‰). Wiele cieków jest zamulonych, okresowo wysychających, poprzecinanych tamami wzniesionymi przez bobry. Pewnym (choć niewielkim) wyjątkiem jest największy lewy dopływ Berezyny, rzeka Sergucz, która przecina środkową część rezerwatu w kierunku południowo-zachodnim, płynąc przezeń przez 35 km. Jej głębokość miejscami wynosi ponad 2 m, ale spadek jest bardzo mały (0,21‰), a dno mocno zamulone.