Historia Organizacja rezerwatu była podyktowana wyjątkowo złym stanem zasobów naturalnych Białorusi. W wyniku prowadzonych przez wiele lat intensywnych działań wojennych (1914-1921) na rozległych obszarach wytrzebiono lasy, a liczebność wielu gatunków dzikich zwierząt gwałtownie spadła. Na terenie ówczesnej Białorusi łoś, jeleń, sarna, dzik, niedźwiedź, wydra, kuna stanęły na skraju wyginięcia, podczas gdy głuszec, cietrzew i kilka innych gatunków stały się rzadkością. Odkrycie przez Anatolija Władimirowicza Fiediuszyna (zoolog, 1891–1972) w górnym biegu Berezyny kolonii bobra (którego uważano za całkowicie wytępionego na terytorium republiki) przesądziło o szybkim ogłoszeniu tego terytorium obszarem chronionym.
30 stycznia 1925 r. uchwałą Rady Komisarzy Ludowych Białoruskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej utworzono pierwszy państwowy rezerwat łowiecki w BSRR, którego celem była ochrona i hodowla cennych dzikich zwierząt i ptactwa łownego, zwłaszcza bobrów rzecznych. Dekret ten zabraniał „... wykonywania jakichkolwiek polowań i o każdej porze roku, z wyjątkiem przypadków specjalnego zezwolenia Ludowego Komisariatu Rolnictwa do celów naukowych”. Wstrzymano również wycinkę lasu, z wyjątkiem przypadków konieczności usunięcia martwych drzew. Pierwotny obszar rezerwatu wynosił 43345 akrów (około 60 tysięcy hektarów).