Jego następcą był Petrus Vincentius (Piotr Witze, Petrus Vitze), pierwszy inspektor Miejskiego Inspektoratu Szkolnego, w latach 1569–1570 opracował ordunek szkolny dla gimnazjum, który stał się zbiorem głównych wytycznych w praktyce nauczania wychowania dla szkół śląskich. Kolejnymi rektorami byli Petrus Kirstenius, Thomas Sagittarius, Elias Maior, Martin Hanke (Hantkius), Gottlob Krantz, Johann Caspar Arletius. Szkoła przez stulecia utrzymywana była na najwyższym poziomie nauczania i do otwarcia Uniwersytetu Wrocławskiego, stanowiła główną placówkę edukacyjną.
Siedziba szkoły od jej założenia do 1903 znajdowała się na północ od kościoła św. Elżbiety, w bezpośredniej bliskości świątyni, między obecną ulicą św. Elżbiety a Jatkami. Początkowo był to nieduży budynek drewniany, w 1525 pozyskała ona przyległy wzniesiony w początku XVI w. gmach o konstrukcji szkieletowej. W latach 1560–1562 w miejscu dotychczasowej siedziby zbudowano trzykondygnacyjny murowany gmach, w kolejnych stuleciach powiększany i przebudowywany. W 1903 gimnazjum przeniesiono do nowo ukończonego gmachu przy obecnej ul. Dawida 1-3Harc 2004, s. 39Sawiński 2006.