Tu-130 – projekt radzieckiego systemu uderzeniowego opracowany przez biuro konstrukcyjne Tupolewa. Jako główne uzbrojenie przewidywano ładunek jądrowy.
Historia W latach 50. XX w. w ZSRR pojawiła się koncepcja stworzenia hiperdźwiękowego systemu uderzeniowego. Pierwotne założenia przewidywały opracowanie systemu, w którym rakieta nośna wynosiła pojazd uderzeniowy poza ziemską atmosferę. Tam miało nastąpić oddzielenie pocisku od nosiciela, dalszy lot był kontynuowany z wykorzystaniem nadanej mu wcześniej energii.
W 1958 r. OKB Tupolewa otrzymało zlecenie na opracowanie ostatniego stopnia systemu uderzeniowego. Jako pojazd nośny rozważano modyfikacje bojowych rakiet balistycznych średniego zasięgu, takich jak R-5 i R-12. Obliczenia wykazały, że optymalną wysokością do rozdzielenia zespołu jest pułap pomiędzy 80 a 100 km. Dawało to możliwość dostosowania dalszej trajektorii lotu w zależności od położenia celu.