W przeciwieństwie do Ensora kompozycja obrazu Weissa nie jest zdominowana przez maski (amor vacui). Artysta wydaje się mieć nad nimi kontrolę, trzymając je w dłoniach.

W interpretacjach maska pojawia się w ujęciu dosłownym jako rekwizyt i dekoracja oraz alegorycznym jako kostium i rola przybierana przez artystę. Japońskie drzeworyty i teatralne maski wzmacniają obraz Wojciecha Weissa jako artysty – twórcy otoczonego dziełami i rekwizytami sztuki. Tadeusz Dobrowolski proponuje interpretację, w której maski symbolizują różne artystyczne odsłony, jakie przybierał Weiss, zapowiadając tym samym jego nową, indywidualną tożsamość artystyczną. Urszula Kozakowska-Zaucha wskazuje na odgrywanie maskarady przez artystę i sugeruje dialog między nim a Stanisławem Przybyszewskim. W manifeście „Confiteor” ogłoszonym na łamach czasopisma „Życie” w 1899 roku Przybyszewski opisuje artystę jako tego, który stoi ponad życiem, ponad światem, jest Panem Panów, niekiełznany żadnem prawem, nieograniczany żadną siłą ludzką. Jest on zarówno święty i czysty, czy odtwarza największe zbrodnie, odkrywa najwstrętniejsze brudy, gdy oczy w niebo wybija i światłość Boga przenika.