Został wtedy dowódcą niszczyciela „Wojkow”, choć faktycznie nim nie dowodził, gdyż od grudnia 1936 do marca 1937 roku był słuchaczem kursu dowódców niszczycieli przy Wojskową Akademię Morską Robotniczo-Chłopskiej Czerwonej Marynarki Wojennej im. K. Woroszyłowa.

Po ukończeniu kursu został skierowany na budowanego dla Floty Oceanu Spokojnego lidera „Kijów”, gdzie pełnił stanowisko dowódcy do marca 1938 roku. Następnie powrócił do Floty Bałtyckiej, gdzie kolejno pełnił funkcję dowódcy: lidera „Leningrad” (marzec-czerwiec 1938), pancernika „Sowietskij Sojuz” (czerwiec 1938 – lipiec 1939) i krążownika „Maksym Gorki” (lipiec 1939 – listopad 1941). W tym czasie uczestniczył w wojnie radziecko-fińskiej.

Po ataku Niemiec na ZSRR pozostawał na stanowisku dowódcy krążownika „Maksym Gorki”, brał udział w stawianiu zagrody minowej na Zat. Fińskiej, a potem w odparciu szturmu wojsk niemieckich na Leningrad.