Tadeusz Teofil Milewski, ps. „Woyno” (ur. 5 marca 1891 w Kątkach, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – porucznik lekarz rezerwy Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Urodził się 5 marca 1891 we wsi Kątki, w ówczesnym powiecie ciechanowskim guberni płockiej jako syn Jana Eugeniusza, dzierżawcy domu w Warszawie, i Julianny z Chełchowskich. Ukończył Gimnazjum Filologiczne ośmioklasowe gen. P. Chrzanowskiego w Warszawie. 30 września 1911 rozpoczął studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jagiellońskiego.
Po wybuchu I wojny światowej wstąpił do Legionów Polskich. W roku akademickim 1916/1917 kontynuował studia na macierzystej uczelni. W roku akademickim 1918/1919 uczęszczał dodatkowo na semestr wakacyjny na tym samym wydziale.
W 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego. Walczył na wojnie z Ukraińcami. W 1919 przez pięć miesięcy przebywał w niewoli ukraińskiej. Służył w 1 pułku artylerii polowej Legionów. 23 października 1919 został przeniesiony do dyspozycji szefa sanitarnego Dowództwa Okręgu Generalnego Kraków. 6 listopada 1919 został mianowany podporucznikiem podlekarzem z zaliczeniem do Rezerwy armii i powołaniem do służby czynnej na czas wojnyDz. Rozk. Wojsk. Nr 96 z 9 grudnia 1919, poz. 3923..