tłumaczenie na język polski ukazało się w 1951 roku. W trzy miesiące sprzedano 9,3 tys. egzemplarzy. Po II wojnie światowej książka cieszyła się bardzo dużą popularnością w Argentynie.
W październiku 1939 roku Vallentin nawiązała kontakt z generałem Władysławem Sikorskim. Nawiązała współpracę z działem propagandy. W broszurze Les atrocités allemandes en Pologne opisywała przebieg kampanii wrześniowej i relacje żołnierzy. Zwracała uwagę na problem antysemityzmu wśród żołnierzy polskich przebywających we Francji oraz przenoszenie ambicji personalnych na służbę wojskową. Podkreślała, że III Rzesza ingeruje w relacje polsko-żydowskie w celu przekonania Polaków, że za ich problemy odpowiadają Żydzi. 15 maja 1940 roku Vallentin wraz z mężem, matką i córką uciekli do południowej Francji. Podczas II wojny światowej jej biografia Heinego i broszura Les atrocités allemandes en Pologne zostały ocenzurowane. Nie mogąc ze względu na rodzinę opuścić Francji, podjęła się ukończenia biografii Francisca Goi. Po samobójstwie Zweiga (23 lutego 1942) Vallentin również próbowała odebrać sobie życie.