Złożona głównie z inżynierów i techników, zaczyna liczyć na obecność małych przewoźników, z których większość nadal będzie stosunkowo lojalna wobec firmy.
W 1930 roku rozwój firmy osiągnięto przy prawie zerowym zadłużeniu, a nieliczne emisje dłużnych papierów wartościowych stanowiły zaledwie 15% zobowiązań, zgodnie z doktryną finansową jej prezesa: "Wolę – mówił – postawić wszystko na moje zadłużone pieniądze, w perspektywie krótko-, średnio- i długoterminowej, lepiej zwrócić się do wspólników-akcjonariuszy niż do bankierów, ale nie jest to też porwane przez modę na spółki zależne do szybko rozwijającej się działalności: firma musi pozostać scentralizowana, zachowując pełną własność swoich materiałów i obiektów, zawsze i wszędzie". W rzeczywistości strategia rozwoju międzynarodowego obejmuje spółki zależne, które dopiero po skonsolidowaniu ich działalności zostaną w pełni zintegrowane ze spółką-matką, co ratuje Air Liquide w przypadku bankructwa jednej z nich.
Od 1928 r. była to 17. kapitalizacja francuskiej giełdy po wejściu na giełdę francuskich przedsiębiorstw przemysłowych, a następnie 6. w 1936 r.