W 1864 roku ulica została wybrukowana. Około 1868 roku po jej wschodniej stronie, na osi ul. Siennej, utworzono plac Kaliksta Witkowskiego (w 1921 nazwę zmieniono na plac Kazimierza Wielkiego), na którym działało targowisko. Około 1875 roku ulica została przedłużona na południe do ulicy Srebrnej, a około 1880 roku na północ do ulicy Żytniej.
W latach 1880–1904 przy ulicy powstały kamienice i niewielkie fabryki. Mieszkali tam głównie robotnicy zatrudnieni w przemyśle na Woli. Ulica była terenem akcji bojowych podczas rewolucji 1905 roku.
W wyniku nalotu Luftwaffe 4 września 1939 roku pod gruzami dwóch zburzonych domów zginęło ok. 30 osób. Od listopada 1940 roku do grudnia 1941 roku na tyłach posesji po parzystej (wschodniej) stronie ulicy, między ulicami Leszno i Grzybowską, biegła granica warszawskiego getta. W związku z przesunięciem granicy dzielnicy zamkniętej na środek ul. Żelaznej, w listopadzie 1941 roku zlikwidowano bramę do getta na rogu ulic Chłodnej i Wroniej.