Andrzej Daszkiewicz (ur. 10 października 1938 r. w Słupcy, zm. 20 listopada 2004 w Rzeszowie) – polski historyk, profesor Politechniki Rzeszowskiej. Specjalizował się w badaniach nad historią okresu II wojny światowej i lat powojennych (1939–1947) w Polsce, był prekursorem studiów nad Polskim Państwem Podziemnym i ruchem oporu na terenie Małopolski i Podkarpacia.
Życiorys Syn Władysława i Jadwigi z domu Neneman, dorastał w Słupcy, gdzie w 1952 ukończył szkołę podstawową. Był słuchaczem Technicznej Szkoły Wojsk Lotniczych w Oleśnicy, a po jej rozwiązaniu uczęszczał do Państwowego Liceum Ogólnokształcącego w Koninie, gdzie zdał egzamin dojrzałości w 1958.
W latach 1958–1960 pracował jako nauczyciel w szkołach podstawowych w Woli Koszuckiej i Gostyniu zdobywając jednocześnie kwalifikacje pedagogiczne w trybie eksternistycznym. W latach 1960–1965 odbył magisterskie studia historyczne na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Po ich ukończeniu był przez rok (1965/1966) nauczycielem w Szkole Podstawowej nr 2 w Mrągowie.
W 1966 rozpoczął studia doktoranckie w Wyższej Szkole Pedagogicznej (WSP) w Krakowie. W 1967 przystąpił do Polskiego Towarzystwa Historycznego, a w 1968 ogłosił drukiem pierwszy artykuł naukowy. W październiku 1970 objął stanowisko starszego asystenta w Wyższej Szkole Inżynierskiej w Rzeszowie.