7 października 1945 kapelan Wolski przesłał mu list od jego matki, która po ucieczce z Warmii przybyła z mężem w okolicach Osnabrücku. Kilka tygodni później ks. Fittkau wsiadł nocą do pustego pociągu z węglem wjeżdżającego do brytyjskiej strefy okupacyjnej i spotkał się z rodzicami oraz biskupem Maximilianem Kallerem, którego był od połowy 1946 ostatnim sekretarzem. Jednocześnie był współpracownikiem Specjalnego Papieskiego Biura ds. Wysiedlonych Niemców. Po śmierci biskupa Kallera w dniu 7 lipca 1947 Gerhard Fittkau przejął opiekę nad swoimi rodakami z Warmii, zwłaszcza ze swojej byłej parafii w Jordanowie.
Jesienią 1948 został sekretarzem generalnym katolickiego Towarzystwa św. Bonifacego w Paderborn, a w lutym 1949 udał się do Nowego Jorku jako dyrektor Amerykańskiego Towarzystwa św. Bonifacego. Stamtąd organizował wszechstronną pomoc dla diaspory. Razem z nim pojechała jego siostra Imgard, która pomagała w działalności Towarzystwa i wysyłaniu paczek do uchodźców w Niemczech.
W 1953 Gerhard Fittkau został mianowany przez papieża Piusa XII szambelanem papieskim, a w 1956 prałatem papieskim. 28 grudnia 1956 roku wikariusz kapitulny Arthur Kather mianował go konsultorem diecezjalnym i radcą konsystorskim z tytułem kanonika.