Głównym przedmiotem badań w etnopoetyce są teksty, które są analizowane w kontekście ich oryginalnego języka i kultury. Celem tego jest ustalenie, w jaki sposób poszczególne elementy funkcjonują w kulturowym kontekście danego tekstu. Etnopoetyka twierdzi, że zachodni i zorientowani na kulturę pisarską uczeni często błędnie interpretują poezję kultur "prymitywnych", nie zdając sobie sprawy, że standardy estetyczne nie są uniwersalne. Poezji jednej kultury nie można oceniać lub interpretować na podstawie poezji innej kultury. Zadaniem badacza etnopetyki jest określenie w tekstach konkretnych standardów i cech właściwych dla każdej kultury.
Według Tedlocka każde opowiadanie ustne jest poetyckie. Niemniej jednak poezja nie jest tak postrzegana, gdy opowiadania są przedstawiane jako proza. Jego zdaniem proza istnieje tylko w wersji pisemnej, ponieważ brakuje jej ciszy, oddechu lub pauz, które są najważniejszym aspektem miary poetyckiej w poezji ustnej. To właśnie te pauzy muszą być w jakiś sposób odnotowane w każdej tekstowej reprezentacji takiej poezji.
Natomiast Hymes uważa, że kluczem do etnopoetyki dowolnego tekstu niekoniecznie jest określenie pauz, a raczej zasad jej organizacji.