Jako przykład takiego potencjalnego zniekształcenia można przytoczyć fakt, że każdy zachodni gatunek literacki zawiera zarówno doskonałe, jak i mniej udane przykłady utworów poetyckich. To samo dotyczy ustnych, tradycyjnych gatunków słownych. Jeśli badacz nie rozumie, co ta konkretna kultura uważa za dobrą i złą poezję, istnieje ryzyko przedstawienia całego materiału jako równego, podczas gdy w obrębie tej kultury są rysowane różnice. Etnopoetyka może promować poczucie równości sztuki słownej między różnymi kulturami i uznać, że standardy estetyczne nie są uniwersalne. Jednakże to nie oznacza, że w badanej kulturze nie ma standardów.
Sherman Paul zauważa jeszcze jeden problem, który nigdy nie został w pełni rozwiązany w analizie etnopoetycznej, a mianowicie zaniedbanie ustnej tradycyjnej poezji kobiet. Z kilkoma wyjątkami większość głównych badań etnopoetycznych skupia się na poetach-mężczyznach. Gatunki męskie w wielu tradycyjnych społeczeństwach mogą być bardziej widoczne niż kobiece, ale zdolność do tworzenia wyjątkowej sztuki słownej zdecydowanie nie jest ograniczona przez płeć.
Powołując się na swoje doświadczenie, Steve Reece, przypomina ambiwalentne reakcje studentów na próby Tedlocka i Fine’a w zakresie tekstualizacji ustnych wystąpień rdzennych Amerykanów:
Przypisy