Zwerbowali innych, w tym Juozasa Neteckisa, Vincasa Kazanauskasa, Juozasa Sakalauskasa, Jonasa Račiūnasa. Około 1885 r. mężczyźni wpłacili po 200 rubli na zakup większej liczby książek. Księgowością zajmował się Adomas Lalukas, a członkowie prawdopodobnie korzystali z polskiej broszury na temat organizacji i prowadzenia stowarzyszenia.
Towarzystwo miało około dziewięciu prawdziwych członków (tych, którzy wnieśli wkład do kapitału organizacji) i wielu współpracowników, którzy w taki czy inny sposób pomagali w przemycie, ukrywaniu i dystrybucji publikacji lub udzielali schronienia przemytnikom. W sumie historyk Antanas Tyla zarejestrował 54 osoby jako członków lub współpracowników. Inne źródła podają liczbę 58. Stowarzyszeniem prawdopodobnie kierował Bielinis (pseudonim Minister), a jego prawą ręką był Kazys Ūdra. Stowarzyszenie posiadało kilka skrytek z publikacjami w pobliskich wioskach. Największa znajdowała się w gospodarstwie Jurgisa Dilkusa w Baibokai. Znajdowała się tam również dokumentacja stowarzyszenia, która jednak została zniszczona po aresztowaniach w 1895 r.