Przez prawie dekadę towarzystwo unikało poważniejszych kłopotów prawnych. W lutym i kwietniu 1894 r. stowarzyszenie poniosło straty finansowe z powodu konfiskaty mienia, ale udało mu się uniknąć szerszego dochodzenia policyjnego. W listopadzie 1894 r. i kwietniu 1895 r. dwóch członków stowarzyszenia – i – zostało aresztowanych i skazanych na karę więzienia i wygnanie, ale policja nie odkryła ich powiązań z Towarzystwem Garšviai.
Organizacja i członkowie mały|Rodzina przemytnika książek, Tomasa Paliulisa.Vabalninkas,1895 r. mały|Jurgis Bielinis mały|Kazys Ūdra Zakaz prasy litewskiej został uchwalony w 1864 r., aby ułatwić rusyfikację po nieudanym powstaniu 1863 roku. Litewskie teksty w tradycyjnym alfabecie łacińskim były surowo zabronione, podczas gdy litewskie teksty w cyrylicy były wspierane i finansowane przez rząd carski. Litwini zaczęli publikować litewskie teksty w Prusach Wschodnich i przemycać je na Litwę. Mieszkańcy wsi Garšviai dowiedzieli się o nielegalnej prasie około 1882 r., kiedy otrzymali kilka litewskich książek za pośrednictwem Jonasa Venckavičiusa, który wówczas pracował w Petersburgu. Ūdra kierował werbowaniem Venckavičiusa do pomocy w dystrybucji nielegalnej prasy i szukał kontaktów z istniejącymi przemytnikami książek. Po spotkaniu z Jurgisem Bielinisem, Venckavičius zgodził się na współpracę.