Metoda historyczno-krytyczna Metoda ta swoje korzenie znajduje już w czasach antycznych oraz w renesansowej tendencji „powrotu do źródeł”R. Bartnicki, K. Kłósek, Metody interpretacji Nowego Testamentu, Kraków 2014, ss. 187-188.. W XVII i XVIII w. zaczęto dostrzegać, że pewne kwestie, które wydawały się bezspornie rozstrzygnięte, jak chociażby Mojżeszowe autorstwo Pięcioksięgu, łatwo dają się zakwestionować, jeżeli tylko tekst biblijny poddany zostanie nieco bardziej szczegółowej analizie (dość podać tu sam fakt opisu śmierci Mojżesza, który rodzi pytanie, jak to możliwe, że mógł on zawrzeć o niej relację). Nie inaczej jest z kwestią autorstwa psalmów przypisywanych Dawidowi (Sobór Trydencki używał sformułowania Psałterz Dawidowy).
W wieku XIX, kiedy metoda krytyki tekstu została udoskonalona, starano się zaradzić nowo pojawiającym się problemom (wspomniana sprawa autorstwa Pięcioksięgu wyjaśniona została przez teorię czterech źródeł J. Wellhausena)Autorem tej koncepcji był J. Wellhausen. Z kolei kwestia podobieństw i różnic, pojawiających się w Ewangeliach synoptycznych, rozwiązana została poprzez teorię dwóch źródeł (Weisse, Holtzman)..