W swojej historii metoda historyczno-krytyczna wzbudzała liczne kontrowersje, jako sposób lektury nadmiernie dezintegrujący teksty, pomijający konieczność traktowania Biblii jako całości.
Jednak wraz z biegiem czasu, metoda krytyki tekstu uległa przeobrażeniu w metodę krytyki literackiej, badającej źródła (w tym Sitz im Laben powstania tekstuR. Bartnicki, K. Kłósek, Metody interpretacji Nowego Testamentu, Kraków 2014, ss. 105-106.) – Traditiongeschichte, formy i gatunki literackie oraz historię formowania się tychże (za szkołą FormgeschichteW. Chrostowski, Zarys metodologii biblistyki Nowego Testamentu, w: Studia Nauk Teologicznych 2 (2007), ss. 27-46 (39).) i kompozycję tekstu wynikającą z warunków redakcji (cf. RedaktiongeschichteR. Bartnicki, K. Kłósek, Metody interpretacji Nowego Testamentu, Kraków 2014, ss. 126-128.). Ostatecznie, metoda umożliwiła dotarcie do pierwotnego zamysłu autora, zarówno pod względem literackim jak i ideowym.
Współcześnie celem metody jest dotarcie do historycznych procesów powstawania tekstów, z uwzględnieniem ich targetu oraz kontekstu historyczno-kulturowego grupy docelowej. Metoda dąży także do wyklarowania sensu tekstu, odwołując się przy tym do obiektywnych metod naukowych.