Działania koordynowane przez radnego Konfederacji Polski Niepodległej, Ryszarda Bociana (w ramach specjalnie powołanej do tego celu podkomisji), przyniosły rezultaty w postaci demontażu tablic, monumentów oraz zmiany patronów ulic, co wyróżniało dawne miasto królewskie na tle reszty kraju, gdzie obawy przed reakcją Moskwy często paraliżowały podobne inicjatywy.

Główną przeszkodę w dekomunizacji Krakowa stanowiła jednak kwatera wojenna wraz z betonowym obeliskiem żołnierzy radzieckich, usytuowana w reprezentacyjnym punkcie miasta – w sąsiedztwie Barbakanu. Mimo całkowitej zmiany układu sił politycznych pod Wawelem, obecność tego obiektu stała się źródłem wieloletniego impasu. Administracja rządowa reprezentowana przez wojewodę Tadeusza Piekarza, a także kolejni prezydenci Krakowa (Jacek Woźniakowski, Krzysztof Bachmiński oraz Józef Lassota), powstrzymywali się od radykalnych kroków.