Decyzję tę motywowano skomplikowanymi uwarunkowaniami dyplomatycznymi i chęcią zachowania stabilnych relacji z chylącym się ku upadkowi Związkiem Radzieckim, a w społeczeństwie wskazywano również na ryzyko zablokowania prac nad upamiętnieniem polskich ofiar zbrodni stalinowskich, w tym cmentarza w Katyniu.
Sytuacja uległa zaostrzeniu w 1994 roku wraz z zawiązaniem Porozumienia Organizacji Kombatanckich i Niepodległościowych, w którego strukturach kluczową rolę odgrywał Robert Bodnar, powiązany ze środowiskiem Federacji Młodzieży Walczącej oraz klubem „Naród-Państwo-Niepodległość”. Środowiska te rozpoczęły intensywną kampanię medialną oraz zainicjowały cykliczne manifestacje religijno-patriotyczne pod Barbakanem, odbywające się symbolicznie siedemnastego dnia każdego miesiąca o godzinie 17:00. Podczas zgromadzeń regularnie umieszczano tam prowizoryczne tablice dedykowane ofiarom Armii Czerwonej.