Podczas okupacji niemieckiej Wołynia dzięki temu, że jego wygląd nie pasował do stereotypowego wizerunku osoby pochodzenia żydowskiego i dzięki znajomości języka niemieckiego udawało mu się uniknąć dekonspiracji. W związku z brakiem słowiańsko brzmiącego nazwiska małżeństwo przerobiło dokumenty, zmieniając nazwisko „Kaftal” na „Kofta” (ukr. cienki sweter, bluzka). W 1943 w związku z pogromami dokonywanymi na Polakach przez ukraińskich nacjonalistów z UPA, małżeństwo uciekło prawdopodobnie pociągiem do Zdołbunowa, a następnie Borysławia. Małżeństwo Koftów w 1944 znalazło się we Lwowie, gdzie oboje wstąpili do Polskiej Partii Robotniczej.
Po wojnie Koftowie znaleźli się w grupie 160 pionierów, którzy pod kierunkiem pierwszego polskiego prezydenta Wrocławia Bolesława Drobnera zamieszkali w tym mieście. We Wrocławiu małżeństwo zamieszkało w willi przy ul. Parkowej. Kofta we Wrocławiu pełnił funkcję przedstawiciela rządu polskiego do spraw życia kulturalnego ludności niemieckiej. W 1946 współtworzył wrocławską rozgłośnię Polskiego Radia, w której początkowo był odpowiedzialny za audycje dla dzieci i młodzieży, zaś w 1949 pełnił funkcję dyrektora stacji. W latach 1946–1947 był kierownikiem literackim Teatru Lalki i Aktora we Wrocławiu.