Po wybuchu II wojny, część bogatych Żydów opuściła Rozwadów udając się w kierunku wschodnim, do Lwowa. Po wkroczeniu Niemców do miasta, w październiku 1939, pozostałym Żydom nakazano przejście za San, do radzieckiej strefy okupacyjnej. Część z nich zamieszkała w okolicznych miejscowościach po wschodniej stronie Sanu, m.in. w Ulanowie, Rudniku, Radomyślu nad Sanem, czy też w Zaklikowie; część udała się w kierunku Lwowa, Krakowa czy Rzeszowa. Część następnie zginęła w miejscowościach, do których się udali, z powodu mordów niemieckich, część w Związku Radzieckim, a tylko niektórym udało się wyemigrować do Ameryki, czy z armią Andersa do Izraela. W Rozwadowie zostało wówczas już tylko około 400 Żydów, a przewodniczącym Judenratu został Elizer Perlman. Większość Żydów pracowała przymusowo w stalowowolskich zakładach zbrojeniowych. 20 lipca 1942 roku pozostających w Rozwadowie Żydów, zgromadzono na Rynku i wywieziono do obozów. Szacuje się, że w czasie wojny zginęło 2/3 żydowskiej ludności, natomiast reszta wyemigrowała. W Rozwadowie mieszkał ojciec wybitnego socjologa amerykańskiego Immanuela Wallersteina.