Impulsem do jego stworzenia mogła być nieprzewidziana i niemożliwa do przejścia trudność pod wpływem której autor postanawia zawierzyć się opatrzności Bożej i znajduje w niej ukojenie i wyciszenie. Obecnie porównuje się do dziecięcia, które nakarmione już mlekiem z piersi matczynej, przebywa pod jej czułą opieką. W ostatnim wersecie brzmiącym podobnie jak forma liturgiczna, i prawdopodobnie dopisanym w późniejszym okresie w tym celu, autor zaznacza że podstawą nadziei ludu Bożego jest głębokie przekonanie o sprawiedliwości Bożej, która na pewno się ujawni, choć nie wiadomo, kiedy i w jaki sposób. U Boga lud bowiem znajduje uspokojenie i szczęście. Dlatego najbardziej słuszną postawą każdego człowieka jest pełne ufności oczekiwanie na pomoc Bożą.
Trudne do przetłumaczenia hebrajskie słowo „כְּ֭גָמֻל[gamul]” które oznacza niemowlę w pierwszych latach życia, uspokojenie i nakarmione autor Psalmu zestawia najpierw z obrazem matki a później z obrazem duszy która jest w rękach Boga. Dziecko, o którym mówi Psalmista, związane jest z matką więzią bardziej osobistą i głębszą, a zatem nie tylko przez sam kontakt fizyczny i potrzebę pokarmu. Jest to więź bardziej świadoma, choć zawsze bezpośrednia i spontaniczna.