Wiktor Aleksander Pawłowicz (ur. 6 stycznia 1893 w Oltu, zm. 2 grudnia 1961 w Manchester) – major dyplomowany piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 6 stycznia 1893 w Oltu, ówczesnym mieście okręgowym obwodu karskiego, w rodzinie Aleksandra i Marii z Nawlickich. Uczył się kolejno w gimnazjum państwowym w Tyflisie, Wilnie i Wiłkomierzu.
W 1912 wstąpił do Wileńskiej Szkoły Wojskowej. 1 października 1914 został mianowany podporucznikiem. W szeregach armii rosyjskiej walczył w czasie I wojny światowej. W listopadzie 1917 wstąpił do I Korpusu Polskiego w Rosji, a jesienią 1918 do 5 Dywizji Strzelców Polskich. Walczył przeciwko bolszewikom w szeregach 3 pułku strzelców polskich. 5 października 1919 „przyczynił się w wysokim stopniu do odniesionego zwycięstwa” w boju pod wsią na Syberii. 28 kwietnia 1922 major Franciszek Dindorf-Ankowicz we wniosku na odznaczenie Orderem Virtuti Militari napisał: „w chwilach krytycznych bowiem, w jakich znajdowała się ze wszech stron otoczona grupa 3 pułku strzelców polskich, niejednokrotnie rozstrzygał niebezpieczną sytuację przenosząc rozkazy dowódcy pułku i podtrzymując osobistą interwencją żołnierzy do wytrwania przeciw wściekłym atakom wroga.