Kilkakroć, nie zważając na huraganowy ogień dział, samorzutnie niwecząc groźne zamiary wroga. Dzięki tej jego osobistej zapobiegliwości w chwilach największego chaosu i zamętu bojowego udało się przetrzymać najgorętsze chwile krytycznego boju”.
Po kapitulacji Dywizji Syberyjskiej uniknął niewoli i wrócił do Polski, gdzie wstąpił do 1 pułku syberyjskiego, późniejszego 82 pułku piechoty. W szeregach tego oddziału walczył w Bitwie Warszawskiej. Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i kontynuował służbę w 82 pp w garnizonie Brześć. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 421. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W 1923 pełnił obowiązki komendanta kadry batalionu zapasowego 82 pp. 31 marca 1924 prezydent RP nadał mu stopień majora ze starszeństwem z dnia 1 lipca 1923 i 119. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Z dniem 1 listopada 1924 został przydzielony do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza Kursu 1924–1926. Z dniem 11 października 1926, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, został przydzielony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr IX w Brześciu. 23 grudnia 1927 został przeniesiony do kadry oficerów piechoty z pozostawieniem na dotychczas zajmowanym stanowisku w DOK IX.