Michasiewicz zabił 12 kobiet; większości zbrodni morderca dopuścił się na magistralach między Witebskiem, Połockiem i Lepelem.
Michasiewicz cieszył się opinią dobrego pracownika, wzorowego męża i aktywnego uczestnika życia publicznego. Miał dwójkę dzieci, był członkiem KPZR (od 1978), a także dowódcą oddziału ludowegoНиколай Чернявский, 10 шокирующих фактов в деле „витебского маньяка” Михасевича, https://web.archive.org/web/20140910195911/http://www.gazetaby.com/cont/print_rdn.php?sn_nid=32854, dostęp: 2024-05-30., prowadził zdrowy tryb życia.
Za zbrodnie Michasiewicza skazano łącznie 14 niewinnych osób. Jeden z nich, Mikałaj Tereniau, został skazany na śmierć i rozstrzelany. Drugi, Oleg Adamow, został skazany na 15 lat więzienia. Trzeci, Władimir Goreły, oślepł w więzieniu. Funkcjonariusze uciekali się do torturowania oskarżonych i fałszowania dowodów (m.in. w mieszkaniu Olega Adamowa podrzucono fotografię rzekomo przez niego zamordowanej kobiety). Większość śledczych nie poszukiwała seryjnego mordercy, ponieważ w społeczeństwie sowieckim lat 70. i pierwszej połowy 80. nie było zwyczaju mówienia o obecności seryjnych morderców, co uznawano za charakterystyczną cechę krajów kapitalistycznych.