Anion słabo koordynujący (ang. Non-coordinating anion|Weakly-Coordinating Anion, WCA) – anion, którego oddziaływanie z kationem jest bardzo niewielkie. Dawniej w stosunku do anionów takich jak BF4−, PF6−, ClO4− stosowano pojęcie anionu nie koordynującego, które miało podkreślać fakt, że w środowisku słabo solwatującym, w obecności bardzo słabo zasadowych ligandów aniony te nie wykazywały obserwowalnych oddziaływań z metalicznymi centrami koordynacyjnymi. Wraz z rozwojem technik dyfrakcyjnych okazało się jednak, że prawdziwy brak koordynacji jest trudny do osiągnięcia, dlatego dziś częściej spotykanym pojęciem jest anion słabo koordynujący.

Budowa Aniony słabo koordynujące charakteryzują się rozbudowaną strukturą, często o dużej zawadzie sterycznej, z ładunkiem rozmytym na wiele elektroujemnych atomów. Cechuje je całkowity brak bądź znacznie utrudniony dostęp do zasadowych centrów koordynacyjnych, przez co wiązanie kationu jest znacznie osłabione. Preferowany jest ładunek -1, chociaż w wyjątkowych przypadkach zdarzają się także aniony o ładunku -2. Ze względu na spory rozmiar i związane z tym ryzyko rozpadu, dużą rolę pełni stabilność termodynamiczna anionu, oraz bierność chemiczna, w tym odporność na działanie silnych utleniaczy, takich jak silnie elektrofilowe kationy.