Spośród wymienionych cech czynnikiem określającym zdolność koordynacyjną danego anionu pozostanie dostępność centrów koordynacyjnych – każdy anion WCA będzie koordynować (jakkolwiek słabo) za pomocą swojego centrum zasadowego, co w najbardziej drastycznych przypadkach będzie mogło skutkować jego rozpadem.
Z budowy anionów WCA wynika wiele ważnych własności ich soli, spośród których najważniejsze to:
Niska energia sieci. Sole anionów WCA słabo oddziałują z kationami, przez co energia sieci krystalicznej tych związków jest stosunkowo niska w porównaniu z solami silniej oddziałujących anionów. Można to prześledzić na podstawie soli cezu – dla CsF energia sieci wynosi 740 kJ/mol, a dla Cs[AsF6] – 568 kJ/mol. Natomiast gdy zamiast F – podstawimy słabo koordynujący [Al(OC(CF3)3)4] – energia sieci takiej soli wyniesie 362 kJ/mol.
Rozpuszczalność w rozpuszczalnikach słabo solwatujących. Niska energia sieci umożliwia rozpuszczalność soli anionów WCA w rozpuszczalnikach takich jak dichlorometan czy toluen, charakteryzujących się niską nukleofilowością i zasadowością. Jest to szczególnie ważne przy planowaniu syntezy, ponieważ zmniejsza ryzyko otrzymania solwatowanego produktu i zwiększa szanse na otrzymanie go w niezanieczyszczonej formie.