Podczas okupacji niemieckiej w 1939 roku organizował Szpital Maltański w Warszawie. Po upadku powstania warszawskiego przeszedł wraz z ludnością cywilną do obozu przejściowego w Pruszkowie. Wrócił do Warszawy po zajęciu jej przez Armię Czerwoną. Po wojnie pracował jako radca ambasady Danii i ponownie jako adwokat. W latach 1947–1952 pracował w Zarządzie Głównym Ligi Morskiej i w Zarządzie Głównym Ligi Lotniczej. Był członkiem Zrzeszenia Prawników Polskich oraz Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej na Żoliborzu. Na emeryturę przeszedł w 1954 roku.
Zmarł 21 czerwca 1958 roku w Warszawie. Został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.
Życie prywatne Był synem Józefa i Marii z Chomińskich. Jego dziadkiem był generał Stanisław Chomiński, a szwagrem (mężem siostry) był inny polityk i poseł, Ludwik Chomiński. Był żonaty z Marią Sędzikowską.
Ordery i odznaczenia Złoty Krzyż Zasługi Medal Królewskiego Szwedzkiego Związku Żeglarskiego
Przypisy