Po roku 1933 Po przejęciu władzy w Niemczech przez NSDAP i objęciu urzędu kanclerza przez Adolfa Hitlera 30 stycznia 1933 w dalszym ciągu formalnie obowiązywała konstytucja weimarska. Faktycznie stała się ona jednak w znacznej mierze martwą literą poprzez wydanie szeregu sprzecznych z konstytucją, zarówno pod względem sposobu ich wydania, jak i materii, aktów prawnych. Po pożarze Reichstagu w nocy z 27 na 28 lutego 1933 prezydent Paul von Hindenburg wydał 28 lutego 1933 na podstawie art. 48 konstytucji weimarskiej dekret O ochronie narodu i państwa (niem. Zum Schutz von Volk und Staat), zawieszający „czasowo” (jak się później okazało – bezterminowo) podstawowe prawa obywatelskie określone w art. 114, 115, 117, 118, 124 i 153 konstytucji, sankcjonując prawnie w ten sposób prześladowanie opozycji politycznej NSDAP. 23 marca 1933, przy absencji aresztowanych posłów komunistycznych i socjaldemokratycznych, Reichstag przyjął większością konstytucyjną „Ustawę o pełnomocnictwach” (niem. Ermächtigungsgesetz), oznaczającą w praktyce przekazanie Hitlerowi pełni władzy, gdyż ta ustawa konstytucyjna pozwalała rządowi Hitlera na uchwalanie ustaw bez względu na brzmienie Konstytucji i bez konieczności uzyskiwania każdorazowej zgody ReichstaguZgodnie art.