140 przejęła 5 artykułów konstytucji weimarskiej z 1919 r., w których uregulowano problematykę stosunków między państwem a kościołami i związkami wyznaniowymi: art. 136 (wolność wyznania), 137 (zakaz religii urzędowej), 138 (gwarancje własności związków wyznaniowych i stowarzyszeń dobroczynnych), 139 (ustawowe regulowanie dni wolnych) i 141 (gwarancja dobrowolności obrzędów religijnych w siłach zbrojnych, zakładach karnych, szpitalach i innych zakładach publicznych). Te artykuły konstytucji weimarskiej pozostają integralną częścią Ustawy Zasadniczej RFN, która obowiązuje jako konstytucja Niemiec do dnia, gdy po odzyskaniu ostatecznej wolności i jedności Niemiec naród niemiecki w drodze swobodnej decyzji przyjmie konstytucję (art. 146). Należy zatem przyjąć, że data wejścia w życie nowej niemieckiej konstytucji, której uchwalenie od 1949 zapowiadane jest w art. 146 Ustawy Zasadniczej, będzie najpóźniejszym momentem, w którym ostatecznie wygaśnie również konstytucja weimarska.