W sierpniu 1929 został przeniesiony macierzyście do kadry oficerów piechoty z równoczesnym przeniesieniem służbowym do batalionu podchorążych rezerwy piechoty nr 9 w Berezie Kartuskiej na stanowisko zastępcy dowódcy batalionu. Później został przesunięty na stanowisko dowódcy batalionu. We wrześniu 1930 został przeniesiony do 63 pułku piechoty w Toruniu na stanowisko dowódcy batalionu. W marcu 1932 został przeniesiony na stanowisko komendanta placu w Tarnopolu. Obowiązki służbowe łączył z działalnością społeczną w Lidze Morskiej i Kolonialnej. W lipcu 1935 został zwolniony z zajmowanego stanowiska i oddany do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr VI, a z dniem 1 listopada tego przeniesiony w stan spoczynku. Mieszkał w Toruniu przy ul. Św. Jerzego 44.
W 1939 został powołany do służby czynnej i wyznaczony na stanowisko komendanta Kwatery Głównej 4 Dywizji Piechoty. W czasie kampanii wrześniowej dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w Oflagu VII B Eichstätt, a następnie w Oflagu VII A Murnau. 14 maja 1946, po powrocie do Polski, został zarejestrowany w Rejonowej Komendzie Uzupełnień Toruń. Mieszkał z rodziną w Toruniu przy ul.