1 listopada 1918 wstąpił do II batalionu strzelców w Skoczowie i otrzymał zadanie zorganizowania kompanii karabinów maszynowych. 12 kwietnia 1919 został przyjęty do Wojska Polskiego z byłej armii austro-węgierskiej, z zatwierdzeniem posiadanego stopnia porucznika, zaliczeniem do I Rezerwy oraz powołaniem do służby czynnej na czas wojny aż do demobilizacji i z dniem 1 listopada 1918 przydzielony do II batalionu strzelcówDz. Rozk. Wojsk. Nr 44 z 24 kwietnia 1919, poz. 1429.Dz. Rozk. Wojsk. Nr 45 z 26 kwietnia 1919, poz. 1497.. 13 grudnia 1919 został wyznaczony na stanowisko dowódcy III batalionu 20 pułku piechoty. 21 lipca 1920 w walce pod Kijankami, ranny, dostał się do bolszewickiej niewoli. Był więziony w Żytomierzu, Kijowie i Moskwie.
Po powrocie z niewoli pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i kontynuował służbę w 20 pp. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 1437. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Później został przeniesiony do 73 pułku piechoty w Katowicach. 2 kwietnia 1929 prezydent RP nadał mu z dniem 1 stycznia 1929 stopień majora w korpusie oficerów piechoty i 33. lokatą. W lipcu tego roku został zatwierdzony na stanowisku dowódcy batalionu.