Znaczna część kadry ZIM była uprzednio zaangażowana w przewóz migrantów w ramach operacji Alija Bet, prowadzonej potajemnie, omijając ścisłe restrykcje imigracyjne nałożone przez brytyjską administrację terytorium Palestyny, które obowiązywały do czasu ogłoszenia niepodległości przez Izrael. W szczytowym, 1949 roku na pokładzie statków ZIM do kraju przybyło blisko 100 000 osadników. W kolejnych latach na znaczeniu rósł ruch turystyczny; jednocześnie powiększano flotę statków towarowych. Gwałtowny rozwój przedsiębiorstwa nastąpił w latach 1954–1960, kiedy starzejącą się flotę uzupełniły 34 nowoczesne statki pasażerskie i towarowe zbudowane w zachodnioniemieckich stoczniach, zakupione na korzystnych warunkach uzgodnionych w ramach programu reparacji wojennych. W 1959 roku rząd Izraela został 30-procentowym udziałowcem w spółce, od 1965 roku był on udziałowcem większościowym (80%). Do 1966 roku flota, którą operował ZIM, rozrosła się do 150 statków.