w 1931 roku sprzedanych do berlińskiej Galerii Narodowej za 12 500 marek. Prócz rzeźb Guala, Lewin posiadał prace Kolbego, Lehmbrucka i Barlacha. Willa Lewina stała się popularnym miejscem spotkań artystów, m.in. bywał tam Slevogt i Liebermann, oraz ludzi związanych ze sztuką i kulturą.

Leo Lewin był członkiem kilku stowarzyszeń m.in. Künstlerbund Schlesien (Związek Artystów Śląskich), czy Gesellschaft der Kunstferunde oraz inicjatorem powstania Muzeum Żydowskiego we Wrocławiu.

Późniejsze losy Lewina są opisywane różnie. Prawdopodobnie pod koniec lat 30. (wg jednego ze źródeł było to w 1938 roku, a wg Agnieszki Tomaszewicz Lewin opuścił Wrocław dopiero w 1941 roku), Lewin wyemigrował do Anglii, zabierając pozostałą część swoich kolekcji dzieł sztuki i zbiorów bibliotecznych, gdzie zostały sukcesywnie wysprzedane. Zanim wyjechał, większość dobytku państwa Lewinów spakowała firma spedycyjna Knauer i przygotowała do wysyłki do Anglii. Cały majątek mieścił się w ośmiu kontenerach, które na granicy zostały siłą otworzone i przeszukane przez nazistów. Skradziono wówczas m.in. srebrne skrzynki firmy Helm & Graefe. Żona Leo, Helena dołączyła do niego w maju 1939 r.