Obszerna grupa tekstów, w których możemy napotkać słowo kuttōnet, dotyczy ubioru kapłańskiego (Wj 40,14; Ezd 2,69; Ne 7,69.71), i to głównie Aarona i jego synów. Według Wj 29,5.8 kuttōnet używany przez nich był ubraniem noszonym pod spód (podobnie Kpł 8,7.13), dotykającym bezpośrednio do ciała. Ponieważ należał on do «świętych szat» kapłanów (Wj 28,2), których zadaniem było służyć Jahwe w Namiocie Spotkania (Wj 28,43), dlatego też ten rodzaj tuniki był wykonany z «delikatnego płótna tkackiej roboty» (Wj 39,27; por. 28,39). W Kpł 16,4 czytamy o nim jako o «świętej tunice z białego płótna», ketōnet bad qōdeš, dla kapłanów. Z kolei w Wj 28,4 znajduje się wyrażenie ketōnet tašbēş, co na ogół tłumaczy się jako tunika zdobiona haftem ornamentowym albo też tunika różnokolorowa, dwuwątkowa, pokrywana ornamentem.F. Brown, The New Brown-Driver-Briggs-Gesenius Hebrew and English Lexicon, Peabody 1981. s. 509. Dodatkowe informacje podaje Wj 39,1-3, według której wszystkie szaty kapłańskie były wykonane z materiału niebieskiego lub fioletowego, purpurowego i szkarłatnego, z dodatkiem złotych nici. Dowodzi to, iż kuttōnet kapłański był szczególnym rodzajem ubrania właściwego jedynie wąskiej, egalitarnej grupie ludzi. Noszono go pod szatą wierzchnią, a wykonany był z najlepszych i najdroższych materiałów.