Po powrocie do Polski w 1937 roku zorganizował grupę baletową, z którą występował w kraju, a także w Czechosłowacji i na Węgrzech. W sezonie 1938/1939 pełnił funkcję choreografa Polskiego Baletu Reprezentacyjnego, uczył też tańca w szkole dramatycznej Jadwigi Hryniewieckiej. W 1938 roku wystąpił w filmie Strachy.

W latach 1940–1943 kierował baletem okupacyjnego Teatru Miasta Warszawy (Theater der Stadt Warschau), za co został skazany przez sąd podziemny na karę infamii. Od 1943 do 1948 roku przebywał na Węgrzech, gdzie był choreografem Opery Budapeszteńskiej. W 1948 roku wyjechał do Londynu, gdzie nawiązał współpracę z baletami polonijnymi. Publikował w prasie emigracyjnej, w 1956 roku wydał pracę Szkic dziejów baletu polskiego (wyd. ang. A History of Polish Ballet 1518–1945, Londyn 1983). W 1959 roku osiadł w Nowym Jorku, gdzie współpracował dalej z baletami polonijnymi i amerykańskimi.

Był jednym z czołowych polskich choreografów dwudziestolecia międzywojennego. Dbał o wybór wartościowych pozycji do repertuaru, jego kompozycje choreograficzne oparte były na tańcu klasycznym i cechowały się muzykalnością, urozmaiceniem formalnym oraz dbałością o kształt teatralny.