Później objął stanowisko głównego ordynatora w Szpitalu Miejskim w dzielnicy Berlin-Buch.
Po dojściu do władzy narodowych socjalistów został usunięty ze służby publicznej i odtąd prowadził prywatną praktykę lekarską oraz pracował w Poliklinice Gminy Żydowskiej aż do odebrania mu uprawnień do wykonywania zawodu lekarza w 1938 roku. Wówczas objął stanowisko lekarza chirurga oddziału w Szpitalu Wspólnoty Żydowskiej w Berlinie jako krankenbehandler, tj. opiekun pacjenta (zakaz leczenia aryjskich pacjentów wprowadzono w IV rozporządzeniu wykonawczym do ustawy o obywatelstwie Rzeszy z 25 lipca 1938 r., Żydom nie wolno było odtąd używać tytułu doktora ani udzielać porad lekarskich nieżydowskim pacjentomMaria Ciesielska Doktor Hermann Strauss – naukowiec i lekarz (1868–1944), Nowa Medycyna 4/2016Leonard Górnicki, Tomasz Kruszewski Zasadnicze przejawy ingerencji w prawa podmiotowe prywatne jednostek przez III Rzeszę Studia nad Autorytaryzmem i Totalitaryzmem 39, nr 1 Wrocław 2017)Axel Drecoll, Jan Schleusener, Tobias Winstel Nationalsozialistische Verfolgung der jüdischen Arzte in Bayern.