Die berufliche Entrechtung durch die Vierte Verordnung zum Reichsbürgergesetz von 1938, München 1998.

22 sierpnia 1939, czyli tuż przed wybuchem II wojny światowej, zrezygnował ze stanowiska ordynatora oddziału chirurgicznego szpitala żydowskiego i wyjechał do Triestu. Tam on i jego żona wsiedli na statek Galiläa i wyemigrowali do Palestyny, ocalając swoje życie.

W 1940 roku otrzymał w Tel Awiwie pozwolenie na pracę jako chirurg na rzecz kasy chorych „Kupat Cholim”, w której wkrótce objął kierownictwo w dziale chirurgii i którym wydziałem kierował do siedemdziesiątego roku życia. Swoją wiedzę medyczną na temat skutków przemocy fizycznej i związanych z nią epidemicznych infekcji ran, z czym miał osobiste doświadczenia podczas leczenia ofiar nazistowskich, opublikował w 1950 roku w izraelskim czasopiśmie Acta Medica Orientalica pod tytułem „Report of an Epidemic of Hospital-Gangrene”.

Następnie wykładał jako profesor honorowy na Wolnym Uniwersytecie Berlińskim.

W latach 60. opublikował wspomnienia z okresu rządów nazistów w książce „Vom Schicksal jüdischer Ärzte im Dritten Reich. Ein Augenzeugenbericht aus den Jahren 1933–1939” (O losach żydowskich lekarzy w Trzeciej Rzeszy.