On sam uczestniczył w organizacji tajnego nauczania na kursach Wydziału Architektury PW. Ponadto w swojej willi w Milanówku udzielał schronienia Żydom zbiegłym z warszawskiego getta. Obserwowany przez Gestapo, 11 stycznia 1944 został aresztowany. Był przesłuchiwany w al. Szucha a następnie osadzony w więzieniu na Pawiaku. Stamtąd został odesłany do niemieckiego obozu koncentracyjnego Gross-Rosen. W lutym 1945 przewieziono go do KL Leitmeritz w Czechach.

Po uwolnieniu z obozu i zakończeniu II wojny światowej wrócił do Warszawy we wrześniu 1945. W roku następnym uzyskał stopień doktora habilitowanego, a w 1957 tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego już jako pracownik Instytutu Techniki Budowlanej (ITB), z którym był związany do emerytury. Wcześniej jednak, bo w ww. 1946 przywrócił do działania swoją przedwojenną firmę Oro-Conco, która w 1950 została upaństwowiona przez władzę ludową. W latach 1951–1954 był kierownikiem pracowni w Biurze Studiów i Projektów Typowych Budownictwa Przemysłowego. Współpracował również z szeregiem innych instytucji, m.in. Izbą Rzemieślniczą i Instytutem Budownictwa Mieszkaniowego. Ponadto przez całą karierę zawodową zajmował się publicystyką branżową.