Caltiki – nieśmiertelny potwór to również jeden z początkowych filmów dla Danieli Rocci i Giacomo Rossiego Stuarta.
Realizacja Sanjust prócz obowiązków scenopisarskich odpowiadał za kostiumy i prawdopodobnie za scenografię. Rzeźby Caltiki wykonał Freda, który wspominał, że to jedyny element filmu, który wspomina z przyjemnością. W większości scen Caltiki została wykonana się wyłącznie z flaków – wówczas sprzedawanych głównie jako karma dla kotów na włoskich rynkach. Bava oszacował później, że do produkcji zużywano około 100 kilogramów flaków dziennie. Jak wspominał: „Facet, którego zadaniem było kiedyś kupienie flaków, postanowił zaoszczędzić trochę pieniędzy, ponownie wykorzystując te same flaki przez trzy dni. Po trzech dniach flaki te naprawdę zabijały wszystkich swoim nieznośnym smrodem! [Gérard] Herter, niemiecki aktor, którego musiał pochłonąć potwór, prawie przez to umarł! Kiedy film był wyświetlany w Tunezji, scena pojawienia się Caltiki wywarła na widzach takie wrażenie, że dosłownie wybiegli z kina... i to były same flaki!”.