Regulując swój stosunek wobec uwłaszczonych rodzin chłopskich Moniuszko wprowadził obowiązek szkolny. Kurs w obu szkołach trwał dwa lata. W semestrze zimowym dzieci uczęszczały na zajęcia z przedmiotów teoretycznych, miesiące letnie wychowankowie spędzali na praktykach przy szkółce lub w domach rodzinnych. Program obejmował naukę czytania w jęz. rosyjskim i polskim oraz lekcje z zakresu religii, kaligrafii, arytmetyki, geometrii (łącznie z miernictwem w praktyce), geografii, historii, nauk przyrodniczych, rysunku, ogrodnictwa, technologii, rolnictwa, leśnictwa, pszczelarstwa. Uczennice i uczniowie zdobywali wiedzę w obszarze higieny, gimnastyki, sztuki felczerskiej, weterynarii, pracy rolniczej i rzemiosła (stolarstwo, koszykarstwo, powroźnictwo, kołodziejstwo, rymarstwo). Dzieci rozpoczynały naukę pisania w ogrodzie, kreśląc litery na ziemi. Na późniejszym etapie zaczynały pisać piórem na papierze. Obok szkół funkcjonowały też zakłady pomocnicze – ogrody (owocowy, lekarski, warzywny), apteka, mały szpital i laboratorium chemiczne. Zaplecze dydaktyczne tworzyły biblioteka, zbiór globusów i map oraz gabinet z przyrządami, urządzeniami i aparaturą fizyczną. Podczas praktyki rolniczej używano narzędzi sprowadzonych z fabryki Evansa.