—Każde z nich zna się najdoskonalej na uprawie roli, na ogrodnictwie, umie się obchodzić z lasami, czyta i pisze, odziany jak tylko można najczyściej nieodmieniając [sic] ani pierwotnego kształtu ani grubego sukna swojej odzieży, niewstydzą [sic] się tego, i mają sobie za chlubę być włościanami, a co największa że są moralni, pobożni i uczciwi, że w całej włości która jest bardzo wielka, niema nikogo którenby [sic] źle się prowadził. Zdaje się niepodobnem do wiary to opisanie, ale odwiedzając tę szkołę w Mińskiej Gubernii, lhumeńskim powiecie położoną, mimowolnie trzeba być przejętym prawdziwym uwielbieniem ku dziedzicowi.W biografii Stanisława Moniuszki z 1873 r. Aleksander Walicki, który miał okazję poznać Dominika Moniuszkę, opisuje sytuację włościan w podobny sposób.Włościanie, wyszedłszy z jego szkoły, byli ludźmi moralnymi, wykształconymi […], każdy miał przyszłość sobie zapewnioną, a gmina ta posiadała u siebie wszystkich rzemieślników, jakich tylko potrzebowała. Ciekawy to był i rozrzewniający widok tych włościan, obok otaczających ich sąsiadów ciemnych, biednych, i na-wpół dzikich.