Pod koniec 1942 roku stałe dostawy wystarczającej ilości żywności do największych portów kraju spowodowały znaczny spadek śmiertelności, jednak sytuacja żywnościowa pozostawała trudna aż do końca okupacji w 1944 roku.
Pomoc międzynarodowa była skupiona głównie na dzieciach. W Atenach Czerwony Krzyż zapewniał codzienne racje mleka, opiekę medyczną i odzież dzieciom poniżej drugiego roku życia. W marcu następnego roku okupanci i siły alianckie zgodzili się na utworzenie kierowanej przez Szwedów Wspólnej Komisji Pomocy w celu reorganizacji publicznego systemu zaopatrzenia w żywność. Okupanci zobowiązali się także do zastąpienia wszystkich zawłaszczonych produktów rolnych importowaną żywnością o jednakowej wartości kalorycznej oraz złagodzili najostrzejsze ograniczenia w zakresie przemieszczania się i regulacje cen.
Niemiecki plan ratunkowy i opór Upadek greckiego systemu monetarnego był nieuchronny i Niemcy niepokoili się, że taka możliwość sprawi, iż drachmy wydawane ich żołnierzom staną się bezwartościowe. Aby zaradzić tej sytuacji, Hermann Neubacher został mianowany specjalnym komisarzem Rzeszy w Grecji. Celem Neubachera było utrzymanie pozycji Osi w Grecji bez niszczenia greckiej gospodarki. Jego inicjatywę ułatwiły dostawy Międzynarodowego Czerwonego Krzyża.