4..
W rozdziale trzecim („Zobowiązanie obronne”) określono główne kierunki rozwoju obrony narodowej Norwegii poprzez „równoległy” rozwój Norweskiej Królewskiej Marynarki Wojennej (Sjøforsvaret), wzmocnienia obrony powietrznej kraju oraz regularnego zwiększania potencjału bojowego armii norweskiej. Dołączono również potrzebę zwiększania zasobów technicznych wojska w postaci paliwa i amunicji. Za główny komponent obrony narodowej uznano Norweską Królewską Marynarkę WojennąZaprezentowano nowy plan obrony Królestwa Norwegii, zbiam.pl, [dostęp 2024-06-26]. i oparcie się na wykorzystaniu fregat oceanicznych, śmigłowców morskich zdolnych do zwalczania okrętów podwodnych, zacieśnienia współpracy ze Strażą Przybrzeżną (Kystvakten), oraz dołączenia do floty nowych okrętów podwodnych i systemu obrony powietrznej krótkiego zasięgu NASAMSForsvarsløftet... s. 6–9.. W dalszej części tego rozdziału wskazano na utrzymanie dalszego rozszerzenia lądowych sił zbrojnych w postaci Wojsk Lądowych (Hæren) oraz Obrony Krajowej (Heimevernet) poprzez uzupełnianie sprzętu militarnego i wyposażenia żołnierzy oraz zwiększenie ilości ćwiczeń wojskowych.