skrytykował trzy opowiadania jako mocno inspirowane innymi utworami. Zbiór porównał do Lśnienia Stephena Kinga, gdzie groza wynika mniej z elementów nadprzyrodzonych, a bardziej ze zwykłej rzeczywistości i stosunków międzyludzkich.
W tym samym roku pozycję zrecenzowała dla portalu Polter Agnieszka Kawula. Książkę oceniła bardzo pozytywnie (9.5/10), uznając ją za „świetną powieść grozy” i równocześnie „powieść psychologiczną”, a także „metaforę ludzkich obaw i lęków”; Grzędowicz według recenzentki ma „bardzo dobrze opanowany warsztat literacki” i „misternie połączył kingowski horror z mrocznością historii Poego”. Zwróciła uwagę na udane użycie przez autora różnych stylów narracyjnych (pierwszo-, drugo- i trzeciosobowego). Pochwaliła „niesamowity klimat” książki, stwierdziła, że „groza bije z każdego opowiadania” a „każda historia jest dokładnie zaplanowana i przemyślana. Nie ma w niej zbędnych dłużyzn ani pustych słów”. Recenzentka pozytywnie oceniła też ilustracje Magdaleny Miszczak.