Działalność inkwizycji na Sardynii co najmniej do połowy XVI wieku jest mało znana z uwagi na niewielką ilość materiału źródłowego. Zachowała się jednak sporządzona podczas wizytacji w 1613/14 niekompletna lista osób skazanych w ciągu pierwszych kilkudziesięciu lat działalności, których stroje pokutne (sanbenitos) były wywieszone w miejscowych kościołach. Wymienia ona ponad sześćdziesiąt osób skazanych na śmierć do roku 1513 i prawie drugie tyle “pojednanych” z Kościołem i skazanych na lżejsze kary. Dobrze udokumentowane (dzięki korespondencji z Supremą) są też procesy o czary w latach 1526/27, gdy kilkanaście rzekomych czarownic spalono na stosie.
Po śmierci inkwizytora Andrea Sanny w 1555 nastał siedmioletni wakat na stanowisku inkwizytora, zakończony nominacją Diego Calvo w 1562. Nowy inkwizytor przeniósł siedzibę trybunału z Cagliari do Sassari. Kiedy jednak w 1565/66 wszczął kolejne procesy o czary, zakończone egzekucjami trzynastu osób, król Filip II Habsburg nakazał przeprowadzenie inspekcji. W rezultacie Calvo został odwołany z urzędu (1568), a część skazanych przez niego osób zrehabilitowano.