mały|Przykład kodu UPC-A mały|Przykład kodu UPC-E UPC (skrót od ang.: Universal Product Code) – pierwszy standard kodu kreskowego, wprowadzony został w supermarketach w USA i Kanadzie w 1973 roku, z myślą o usprawnieniu obsługi klientów i gromadzeniu danych w punktach sprzedaży.
Standaryzacją zajmowały się organizacje UCC (Uniform Code Council, Inc.) w USA oraz ECCC (Electronic Commerce Council of Canada). W wyniku podjęcia działań mających na celu połączenie standardów UPC oraz konkurencyjnego EAN w 2005 roku organizacje te weszły w skład globalnej organizacji GS1.
Rodzaje kodów UPC W chwili obecnej stosowane są 2 rodzaje kodów numerycznych UPC: UPC-A (pełna) – kodowane jest 12 cyfr UPC-E (skrócona) – kodowane jest 6 cyfr
Struktura kodu 300px|mały|W kodzie kreskowym UPC-A, każda cyfra jest reprezentowana przez siedmiobitową sekwencję, zakodowaną jako serię naprzemiennych kresek i przerw. Kreski ochronne (zaznaczone na zielono) oddzielają dwie sześciocyfrowe grupy.