Katedra śś. Jana i Wawrzyńca (niem. Dom St. Johannes und St. Laurentius, znana powszechnie jako Merseburger Dom) – świątynia znajdująca się w niemieckim mieście Merseburg, w stylu gotyckim z zachowanymi elementami romańskimi. Dawna siedziba rzymskokatolickiej diecezji merseburskiej.
Historia Diecezja Merseburga została powołana w 968 roku przez Ottona I Wielkiego, zgodnie z obietnicą złożoną przez cesarza przed bitwą nad rzeką Lech w 955 roku. Patronem biskupstwa został św. Wawrzyniec. Diecezję rozwiązano w 981 roku i przywrócono w roku 1004. Kamień węgielny pod budowę katedry wmurował w 1015 roku biskup i kronikarz Thietmar z Merseburga. Konsekracja miała miejsce 1 października 1021 w obecności cesarza Henryka II Świętego. 29 czerwca 1042 konsekrowano prezbiterium, zachodnie wieże i kryptę. Około 1150 od południa dobudowano czteroskrzydłowy klasztor, w okolicach roku 1260 powstały trzy wczesnogotyckie okna nad portalem głównym. Około 1500 roku świątynia stała się południowym skrzydłem sąsiedniego zamku, a w XVI wieku katedrę przebudowano i rozbudowano kosztem północnego skrzydła klasztornego, konsekracja miała miejsce w 1517 roku. Kazania wygłaszał tu Marcin Luter, w 1561 katedra przeszła w ręce luteran, a w 1565 administrację nad diecezją przejęli protestanccy książęta Saksonii z dynastii Wettynów.